The Philosopher Citadel View my profile

 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
สวัสดีครับ (๑  ´  ▽  `  ๑)
 
มาถึงละครของปราการปราชญ์ปีต้นที่ทุกคนร่วมใจกันทำอย่างขันแข็งนะครับ
 
จะเป็นยังไง สยอง(?)แค่ไหน เชิญรับชมได้เลยครับ
 
 
 
 
 
 
 
---------------------------------------------
 


องก์ ๑ : เริ่มต้น


“เหงา… เหงาจังเลย…

ทุกคนเอาแต่ผลักไสฉัน ทุกคนต่างรังเกียจฉัน

อยากตาย..

ไม่อยาก..ไม่อยากอยู่แล้ว



จนกระทั่งเขา.. เขาเข้ามา…

เข้ามาเป็นแสงสว่างให้ฉัน..

นี่… ฉันน่ะ… จะไม่ปล่อยเธอไปหรอกนะ..

เพราะเธอน่ะ.. เป็นของๆฉัน

ของฉันเพียงคนเดียว..”


ภาย ในห้องอันแสนมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์เพียงเล็กน้อยเล็ดรอดผ่านผ้าม่านผืนเก่าขาดๆ ส่องให้เห็นชายกระโปรงของสาวน้อยคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ มือเรียวเล็กค่อยๆลูบไปตาม ขนนุ่มๆสีดำของสิ่งมีชีวิตผู้ชื่นชอบความสันโดษ


“นี่…”


“พวกเรา….มาช่วยกันเถอะ”


ภายใต้เงาที่ปกคลุมไปทั่วห้อง ดวงตาสีเขียวของแมวก็ส่องประกายวาววับ


--------------------------------------------------------------------------------------------



 – เฮ้อ...

เด็กสาวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายขณะก้าวเดินภายในหมู่บ้านอันแสนจะเงียบสงบ แต่ในความสงบนี้ หลายครั้ง มันก็ทำให้เธอเบื่อ

  – เฮอะ ไม่มีอะไรสนุกๆให้ทำบ้างหรือไงเนี่ย



เธอ ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีกพลางบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิดน้อยๆ เด็กสาวเดินสวนทาง กับกลุ่มสาวสามคนที่ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ถ้าเห็นสาวคนนึงของกลุ่มนี้ ก็มักเจออีกสองคนอยู่ด้วยกัน เสมอ… และพลัน เธอก็ได้ยินสิ่งที่น่าสนใจ

  – นี่ๆ รู้ไหม ฉันได้ยินมาว่ามีบ้านของแม่มดอยู่ในป่าหลังหมู่บ้านด้วยล่ะ
 – หืมมม???
 – เห ที่คนหมู่บ้านข้างๆลือกันใช่ไหม..?


             – อื้อ! ฉันได้ยินมาว่าบ้านนั้นน่ะเฮี้ยนมากเลยละ

ใครที่เข้าไปไม่ได้กลับออกมาเลยซักราย

  – เห้ออ~… ไร้สาระน่า เธอนี่ก็ชอบเรื่องอะไรแบบนี้จังเลยนะ..


     - ก็พิสูจน์ไม่ได้นี่นา...ว่าเป็นเรื่องจริงรึเปล่า..


     - แต่ก็น่าสนุกดีออกน้า!

 – เดี๋ยวสิ!! เล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟังมากกว่านี้สิ!


เธอ กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและเจือไปด้วยความบ้าคลั่ง มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายวิบวับ สามสาวพลันหยุดบทสนทนาและหันมามองหน้ากัน สุดท้ายเด็กสาวผมน้ำตาลจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ


     - ก..ก็เรื่องมีอยู่ว่า..



--------------------------------------------------------------------------------------------



 
 - พวกเราไปบุกบ้านแม่มดกันเถอะ!

    เจ้าของผมสีบลอนด์ก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำให้เสียงทุกเสียงที่เมื่อกี้กำลังเอะอะ โวยวายได้ที่ถึงกับสงบลง เสียงน้ำที่ไหลรินลงมาจากรูปปั้นน้ำพุกลางจัตุรัสหมู่บ้านเข้าแทนความ วุ่นวายที่หายไปในฉับพลัน


     - หา!!


     - อะไรนะ อะไรนะ ! จะไปบุกบ้านขนมแม่มดเหรอ!
    
- ไม่ใช่ย่ะ!!


     - เอ๋!!!!! อะไรกัน!


     - บ้านแม่มดอะไรกัน ไร้สาระ


     - ม..มันมีจริงๆน่ะเหรอคะ...แม่มด....


     - มันต้องมีอยู่แล้วล่ะ!!


    หญิงสาวนามโดโรเรสยืดมือขึ้นเหนือตัวแล้วหมุนไปรอบๆอย่างมีความสุข หนำซ้ำพอหันมา เจอใบหน้าผวาของของหญิงสาวที่ตัวเองพูดด้วยยิ่งทำให้เธอยิ้มอย่างสนุกสนาน เธอยืดมือไปจับ ที่ไหล่ของอีกฝ่ายแล้วเขย่าไปมา พลางจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกาย ทำให้ หญิงสาวผมชมพูถึงกับมึนงง


     - หวา!!

  - หยุดน่าโดโรเรส อย่ารังแกคนอื่นสิ

เป็นเกียนที่เอื้อมมือเข้ามาคว้ามือโดโรเรส แล้วดึงออกเป็นเชิงห้ามทัพ

  - หึ.. ไร้สาระ ใครอยากจะไปก็เชิญ..ฉันไม่ไป
 - อะไรกัน!! ก็ฉันจะไปนี่นา ก็ฉันอยากไปนี่นา!!!

     - เอาอย่างนี้แล้วกันทุกคน... พวกเรามาโหวตกันดีกว่าว่าจะไปไม่ไป โอเคนะ?


     - ใช่ๆ มันต้องอย่างนี้สิ


    การโหวตดำเนินไปอย่างรวดเร็วโดยมีเกียนเป็นผู้นับคะแนนและขอไม่ออกเสียง เลือกข้างใด เด็กหนุ่มมองมือของโดโรเรสที่ยกขึ้นโบกไหวๆไปมาอย่างตื่นเต้นทันทีที่เขาขอ เสียงคนที่อยากไป.. มือของเอมิลี่กับรีมุสที่ยกขึ้นเช่นกันอย่างสนใจ และมือของไฮเน่ที่ถูกโดโรเรสคว้าหมับให้ชูขึ้น ด้วยกัน


     - เย้!!! เห็นมั้ยตาขี้เก๊กงี่เง่า!! มีแต่คนอยากไปทั้งนั้นแหละ ฮะ ฮะ ฮ่า!!!